Architectuur tussen kunst en design

Category: Editie 98

Al bij het binnenkomen merk je het. Dit is een woning waar kunst en design een belangrijke rol spelen in het leven van de bewoners. Een schilderij van Bram Bogaert aan de inkom valt meteen in het oog. Even verderop speelt een werk van Andrew Hollis zich nadrukkelijk in de kijker. Kunst vormt een rode draad doorheen deze woning die zich verder laat kenmerken door een opmerkelijke rust en openheid. Het signatuur van architect Pascal Van Der Kelen die bekend staat om zijn sobere vormen en zuivere lijnen. Als je buiten staat, oogt het huis als een soort kubus met raampartijen die even subtiel zijn als opvallend. De belijning is symmetrisch en ogenschijnlijk eenvoudig. En net uit die ingetogenheid spreekt de rijkdom van het gebouw.
 
Openheid die de eenheid versterkt
Het creëren van openheid was een doel op zich. Alleen de inkom behoudt enige privacy en sluit zich op een intuïtieve manier af van de rest van de woning. Voor de rest vloeien alle ruimtes organisch in elkaar over. Het lijkt wel alsof er zo min mogelijk muren mochten gebruikt worden. Als je binnenkomt buigt de gang naar links. Recht voor je ontsluit zich de trap die naar de tweede verdieping leidt. Hij vormt de as van het gebouw, waarrond zich de circulatie bevindt. Links heb je de keuken, rechts het salon. “Ons huis heet een doorkijkwoning te zijn,” vertelt de eigenaar. “Alle ruimtes zijn op elkaar betrokken. Dat doorkijkeffect versterkt de ruimtelijkheid. Of je je ogen nu naar links, rechts of naar boven beweegt, overal kijk je doorheen het huis.”
De opstelling van de ramen zorgt ervoor dat ook de omgeving mee betrokken is in de woning. Achteraan zuigen ze de tuin als het ware naar binnen. Boven de centrale trap is er een lichtkoepel verwerkt. Bovendien is er een duidelijke keuze voor een eenvoudig kleurenpalet dat zorgt voor nog meer eenheid binnen het geheel. Het huis houdt een neutrale lijn aan, waarbinnen de bewoners zelf aan de slag gingen om te spelen met kunst en designobjecten.
 
Prefabbeton als afwerkingselement
Het gebouw is volledig uitgevoerd in prefabbeton en hanteert het ruwbouw-afbouwprincipe. Niet alleen de draagstructuur is volledig in beton, ook binnen is de gladde afwerking van het materiaal overal zichtbaar. Het gevolg van een specifiek bouwprocédé waarvoor de architect en de bouwheer Concrete House inschakelden. Het bedrijf nam de volledige ruwbouw inclusief ramen en dak voor zijn rekening, alsook de kelder die onder de volledige woning doorloopt. Beneden bevinden zich het atelier van de eigenares, een logeerkamer, speelkamer en een ruimte voor de technieken.
Op zo’n zes maanden tijd kon het project opgeleverd worden. “Prefabbeton laat toe om heel snel en accuraat te werken,” legt Steven van Olmen van Concrete House uit.“Onze structuren worden gebouwd in gewapend beton. Dat zijn gladde geprefabriceerde panelen waarmee je een open structuur kan creëren die ook nog eens heel grote overspanningen toelaat. Daardoor krijg je veel meer vrijheid naar indeling toe, wat maakt dat het gebouw aanpasbaar is op langere termijn. Door de afwezigheid van draagmuren kan alles vrij ingedeeld worden. Deze woning is daar de prefecte illustratie van. Bovendien worden onze panelen volledig geïsoleerd op voorhand. De inertie van zoveel beton zorgt mee voor de zeer goede energieprestaties van het gebouw. Het beton slaat warmte op om die geleidelijk weer af te geven. Er is geen oververhitting maar ook geen snelle afkoeling. Je hebt ook geen bouwknopen of koudebruggen. De temperatuur is vrij constant en aangenaam, ongeacht de externe klimatologische omstandigheden. Hier bedraagt het E-peil bijvoorbeeld E23, mede dankzij de betonnen constructie en de goede luchtdichtheid van deze constructie.”
Een architectuur zonder franjes laat ruimte voor variatie in de aankleding. De keuken oogt warm. Gezandstraalde houten kasten zetten er de toon en staan tegenover een eiland getooid met inox. Achter een van de kasten schuilt een grote voorraadkamer. Het meest tot de verbeelding spreekt echter de vloer. Een naadloos geheel in granito, ter plaatse gegoten en geschuurd.
 
Aaneengesloten salons
In de woonkamer combineert de strakke vormgeving met losse elementen die meer karakter geven aan het geheel. Alle kasten en ingemaakte meubels werden door de architect getekend en nadien op maat gemaakt.Aan het interieurconcept van Pascal Van Der Kelen voegden de eigenaars hun eigen passie voor design en kunst toe. In de woonkamer laten lampen van Still Novo hun licht schijnen over de eettafel, terwijl stoeltjes van Hans Wegner aanschuiven. Het dressoir is van Alfred Hendrickx, in de jaren vijftig van de 20ste eeuw één van de meest prominente Belgische meubeldesigners. Boven het meubel hangt een kunstwerk van Gabriel Vormstein.
 
Opmerkelijk zijn drie afzonderlijke salons met elk hun eigen functie. Aan de zijde van de tuin is er een soort bibliotheek. Met zijn paarsachtige tint voegt de Costela lounge chair van Martin Eissler meteen een extra dimensie toe aan de ruimte.“Deze stoel heb ik ontdekt via een antiquair die onze architect ons had aangeraden. De speelsheid ervan contrasteert mooi met de minimalistische ontwerpen van Poul Kjaerholm die dit salongedeelte verder vervolledigen.”
In de aanpalende ruimte is de haard geplaatst voor een laag raam dat zicht biedt op de zijkant van de tuin.“Eigenlijk kan je die verschillende salons verbinden met verschillende periodes van het jaar. Hier zitten we vaak in de winter, gezellig dicht tegen het vuur. De bibliotheek is fijn in de zomer dankzij het mooie uitzicht over de tuin. En in de ruimte aan de straatkant bevindt zich de zetelhoek met televisie.”
 
In de tv-hoek steelt een sculptuur van Arne Quinze de show. Onder twee foto’s van kunstfotograaf Eddy Van Gestel neem je plaats op een zetel die de eigenaars aankochten via Master Meubel uit Turnhout. Dat zij daar aanklopten, behoeft geen verrassing te zijn. De toonzaal van Master Meubel is een schatkamer van 7000 m2 waar je uitsluitend de meest exclusieve merken vindt. Er loopt eveneens een permanente expo over de architectuur van het gebouw en een wisselende kunsttentoonstelling.
“Wij zijn gespecialiseerd in meubeldesign, verlichting en decoratieve interieurelementen,” vertelt Goele Vermeeren van Master Meubel.“In onze showroom vind je een uitgebreide collectie designmerken en meubelstukken. Ze geven een beeld van de sfeer die een interieur kan oproe- pen. Wie bij ons aanklopt, komt in contact met een interieurarchitect. Hij of zij luistert naar je verhaal en gaat de dialoog aan om tot een oplossing te komen die perfect aansluit bij wat je wil. Bovendien beschikt Master Meubel over een eigen meubelmakerij waar maatwerk wordt uitgevoerd. Daarnaast is er een stoffeerderij en een atelier voor raamdecoratie. Door die gedifferentieerde aanpak kunnen we de klant puur maatwerk aanbieden, geïnspireerd op zijn wensen en onze knowhow. ”
 
Afgesloten openheid
Als je de trap neemt naar de bovenverdieping stuit je onmiddellijk op een immense raampartij.“De ramen lopen niet zomaar door tot aan het plafond maar werden doorgetrokken tot in het dak,” vertelt de eigenaar.“Het glas verdwijnt via een nis in het plafond waardoor je het gevoel hebt dat er eigenlijk geen raam meer is en er nog meer licht naar binnen wordt gehaald. Bovendien zijn in die nis zowel de screens als gordijnen verwerkt zodat er geen ophangsystemen zichtbaar zijn. Een knappe uitvinding van de architect.”
Het grote raam maakt onderdeel uit van het slaapvertrek van de eigenaars. Ook dat gedeelte van het huis werd gedefinieerd als een open gebied, maar kan wel afgesloten worden dankzij een schuifdeur die weg zit achter een ingemaakte kast. Centraal heb je een bureau geflankeerd door de slaapkamer aan de ene kant en een dressing met aanpalende badkamer aan de andere kant. Ook hier tekende Pascal Van Der Kelen voor het volledige ontwerp. De badkamer is een waar kunstwerkje. Zwarte Bizassa-glastegeltjes lopen vanop de grond tot op de kasten van het badkamermeubel en sieren de flank van het bad. Het tablet is in solid surface, waardoor er geen naden te zien zijn. Lavabo’s en blad vormen één geheel. Het toilet zit subtiel weggewerkt achter een deur waarvan je nooit vermoedt dat het er een is.
Aan de andere kant van de bovenste verdieping liggen de kinderkamers. Drie in totaal.Twee ervan zijn met elkaar verbonden via een eigen badkamer met douche en lavabo. Die ruimte oogt klein, maar wordt verruimt door opnieuw gebruik te maken van een lichtstraat.“Mét zonnewering,” voegt de eigenaar toe. “Ook daaraan is gedacht. Anders wordt het in de zomer te warm.” Maar ook in de derde kamer, waar zoonlief slaapt, wordt het vakmanschap van de architect verder geaccentueerd: een deur ingewerkt in de kastenwand geeft er toegang tot de badkamer. Ook daar merken we hetzelfde koepelraam met zonnewering. Ook daar weer die openheid, hoe minimaal ze ook is. Zelfs in de kleinste hoeken van dit huis heb je nooit een opgesloten gevoel.
 
Met dank aan:
 
www.pascalvanderkelen.com
www.concretehouse.be
www.mastermeubel.be