Geschakeerde schoonheid

Category: Editie 92

De Nylonfabrik in Sint-Niklaas is een verhaal van contrasten. Noem het een mozaïek waar leven en werken, authenticiteit en moderniteit, fouten van vroeger en oplossingen van nu het groter geheel bepalen. Veerle Gysel en Koenraad Ruys, samen Kove Interieurarchitecten, kochten het pand in 2011. Initieel was het de bedoeling om er een nieuwe toonzaal te bouwen. Het koppel zou een groot blok middenin de ruimte plaatsen om op een soort guerrilla-achtige manier een fijne selectie merken aan het publiek te presenteren. Maar wat moesten ze met de overige ruimte? Je vult niet zomaar 1800 m² in. Het idee van de showroom werd ontelbare keren aangepast en uiteindelijk uitgewerkt tot een concept dat leven en werken combineert. De Nylonfabrik werd een hotspot waar creatieve enthousiastelingen hun talenten botvieren, intieme evenementen en workshops ontspanning brengen en waar de eigenaars met hun twee kinderen wonen.
 
En toen was er licht
Als je de Nylonfabrik nadert, valt het spel tussen oud en nieuw meteen in het oog. De oorspronkelijke gevelsteen werd behouden, maar afgewerkt met een aluminium vlak dat de hele gelijkvloerse gevel beslaat. Binnenkomen in de toonzaal doe je via de rechtste deur. De vloer is beton, het plafond toont het staal van weleer, gehuld in wit. Die ruwheid contrasteert mooi met de strakke ontwerpen die je doorheen het hele gebouw terugvindt. Rechts biedt de ruimte plaats aan een lange tafel en een badkamer geconcipieerd rond het Italiaanse CEA. Een houten trap leidt naar een tweede showroomgedeelte en de werkruimte van de architecten en andere creatievelingen. Daar wordt vergaderd en gebrainstormd onder het oog van merken als Varenna en Verzelloni. Wat meteen opvalt is de enorme hoeveelheid licht dat gul van alle kanten naar binnen geworpen wordt. Liefst veertig ramen en koepels verschaffen de Nylonfabrik een brede blik op de wereld. ‘Licht is een basisvereiste,’ legt Koenraad uit. ‘Het fabriekspand dat we kochten was donker. Op het eerste gezicht waren er zo goed als geen ramen. Tot we begonnen te slopen. Plots merkten we dat er achter de voorzetwanden heel wat verscholen zaten. Daar zijn we mee aan de slag gegaan.’
Voor de aluminium ramen tekende Algemene Schrijnwerken Boons. ‘De woning van Koenraad en Veerle was één van de eerste die we uitrustten met driedubbel isolerend glas,’ herinnert de zaakvoerder zich. ‘Bij dergelijke grote, oude panden moet je je hoeden voor een gigantische energiefactuur.  Voluit isoleren is dan een belangrijk stap. Driedubbele beglazing heeft een enorm effect op je warmtecomfort. De hedendaagse standaard K-waarde van glas is 1.0. Driedubbel glas daarentegen heeft een waarde van 0.6. Dat verschil merk je meteen.’ De keuze voor Boons betekende ook de keuze voor een hoogrendementsprofiel van Blyweert Aluminium. De afgemeten lijnvoering springt meteen in het oog. Vooral beneden zijn de raamopeningen erg groot. Voor de plaatsing was daarom een glasrobot met krachtige zuignap nodig. Boven kregen de ramen dan weer een soort steel-look die naadloos aansluit bij het authentieke karakter van het pand. Behalve de ramen werkte Algemene Schrijnwerken Boons ook alle binnen- en buitendeuren af. De binnendeuren zijn plafondhoog en op maat vervaardigd. Ze trekken de ruimte nog verder open. Overal zijn de scharnieren verdoken en werd er gewerkt met magneetsloten. Op die manier blijft de deur een mooi egaal vlak en lost ze als het ware op in de muren.
 
Belijning als leidraad
Neem je bij het ingaan van de Nylonfabrik de deur links dan betreed je de woning van de interieurarchitecten. De inkomhal is donker en intiem. Ze geeft haast niks weg van het privégedeelte. Enkel een raam naast de deur naar de living biedt een eerste indruk. ‘Die beslotenheid is een bewuste keuze. Niemand geeft graag meteen zijn geheimen prijs,’ licht Veerle toe. Binnen maken de gedempte kleuren plaats voor licht en openheid. De leefruimte is groot maar straalt rust uit. Ze omvat verschillende zones die door ruimte-verdelers van elkaar gescheiden worden. Het geheel is opgetrokken rond een onzichtbare lijn die vertrekt van het raam aan de hal en via de trap en verhoogde zithoek richting de keuken loopt. De grijze vloer en witte muren zorgen ervoor dat alle functies organisch in elkaar overvloeien. ‘Belijningen in het vast meubilair creëren diepte en structuur. Wat wij doen is een ruimte streamen: hoe kom je ergens binnen, en hoe zitten alle elementen aan elkaar vast? Die lijnen zetten we uit op een plan en bepalen de richting waarin we verder werken,’ verduidelijkt Koenraad.
 
Een privébureau koestert zich achter een modulaire wandkast met uitkijk op de zwemvijver. Die kastenwand is aan de bureaukant zuiver functioneel. Aan de andere kant krijg je een boekenkast, een eigen ontwerp van de bewoners. Er is opvallend gespeeld met wanddiktes en kleuren. De leeshoek zelf is een compilatie van Italiaanse finesse en accessoires die het koppel hier en daar op de kop wist te tikken. Een zetel van Verzelloni staat er bijvoorbeeld naast een Mademoiselle-stoeltje van Tapiovaara, dat op zijn beurt geflankeerd wordt door een tafeltje uit de kringloopwinkel.
 
‘Wat we absoluut willen vermijden zijn steriele ruimtes. Gelaagdheid is een constante in ons werk. Glad en ruw, zwart en wit, pastels en verzadigde kleuren: je moet werken met schakeringen, kleuren en materialen.’ Een doordachte ritmische vormgeving zoals deze is de handtekening van Kove. In de eigen woning zijn bijvoorbeeld niet alle wanden afgewerkt met pleisterwerk. Soms werd de baksteen blootgelaten. Die werd in de verf gezet door ProReno, dat behalve het schilderwerk ook alle voorzetwanden in gyproc uitwerkte. ‘Die bakstenen muren waren geen sinecure. Vooral het vinden van de juiste gronderingslaag, vergde heel wat inspanningen en denkwerk,’ vertelt Tomas Mannaert zaakvoerder van het bedrijf ProReno. ‘Op de oorspronkelijke baksteenstructuur was er een soort gepoederde kalk aanwezig, waardoor we haast geen grip op de muur kregen. Uiteindelijk hebben we heel minutieus moeten testen om te weten welke gronderingslaag toch pak zou krijgen op het geheel.’ ProReno werkt alleen maar met watergedragen verf. Het bedrijf laat niks aan het toeval over en blijft zich verdiepen in speciale verftechnieken om alleen het allerfijnste resultaat te leveren.
 
 
Cocoonen en koken
Vanuit de leeshoek vormt een oude schrijnwerkersbank de scheiding met de eetruimte. ‘Die bank vonden we op Ebay,’ glimlacht Veerle. ‘Mijn vader is schrijnwerker. Op die manier krijgt die bank een heel intieme betekenis.’ Rechts bevindt zich een tweede zithoek met visgraatparket. De bruine muren, gashaard, opstelling van de zetel en stoelen van Mies Van der Rohe zorgen voor een cocoonstelling. De aanpalende eetzone krijgt een speelse toets dankzij de vintage hanglampen ‘Biljart’ van Arne Jacobsen, bedienbaar door de strakke lichtschakelaars van Lithoss. De Wishbone Chairs van Hans Wegner schuiven onder de eettafel.
 
De keuken is het laatste ‘compartiment’ binnen het interieurconcept op het gelijkvloers. Ze bestaat uit twee blokken: een spoelgedeelte en werktafel in grijsbruin marmer, overbrugd door een blad in inox. De keuken was een hersenbreker. Maar het resultaat is helemaal wat het koppel voor ogen had. Een uitnemend element is de dampkap van Venduro. Die zweeft als een massief blok boven het kookeiland. De Belgische familieonderneming bouwt al meer dan dertig jaar dampkappen, die ze ontwerpt en vervaardigt in eigen atelier. Wat begon als een vak, is uitgegroeid tot een passie. Venduro streeft we de hoogste normen na, van ontwerp tot realisatie. Elk product wordt volledig in overeenstemming gebracht met de persoonlijke smaak en mogelijkheden van de klant. In de keuken van Veerle en Koenraad werd de RA-TL geïntegreerd, een model met randafzuigingen. De TL-verlichting werd voorzien op de langste zijden om een mooi werklicht te creëren. Door de motor op afstand te plaatsen, blijft het geluid tot een minimum beperkt. ‘Dit type dampkappen heeft heel wat mogelijkheden. De TL-lamp kan bijvoorbeeld vervangen worden door een led strip zonder het uiterlijke van de dampkap te veranderen. In dat geval kan je het licht dimmen voor een sfeervolle verlichting,’ verduidelijkt Luc Van Den Durpel, één van de zaakvoerders van Venduro. ‘Bovendien kan je deze dampkap in een RAL kleur naar keuze krijgen zodat ze helemaal opgaat in het design van de keuken. In feite past de RA-TL zich aan elk keukenontwerp aan.’
 
Bovenstebuiten
De trap naar boven bestaat uit vlakke dakdorpels, in lijn met de betonvloer en ingeklemd tussen stalen wangen. Langs marmerelementen neemt hij je mee naar een grote ruimte waar zich één groot massief blok bevindt dat niet tot aan het plafond reikt. Daarin bevinden zich de kinderkamers, een logeerkamer en badkamer voor de kinderen, links en rechts geflankeerd door veel kastruimte. ‘Wij wilden onze kinderen hun eigen terrein geven, maar ze ook niet dwingen om in hun kamer te blijven,’ licht Koenraad toe. ‘De kamers worden door schuifwanden afgeschermd van de rest van de
verdieping. Behalve slapen hebben ze geen echte functie. Op die manier laten we onze kinderen samen leven, spelen en werken.’ In de kamers zelf zit telkens een grote schuifdeur die licht overvloedig binnenlaat. Is deze deur dicht, dan is het pikdonker. In het omlijstende gedeelte zijn er overvloedig ramen aanwezig. Daar prijkt een bureau over de hele lengte.
 
Aan de andere kant van de bovenverdieping bevindt zich de masterbedroom die in één aaneengesloten open geheel een halfopen dressing en badkamer herbergt. In de dressing zorgt de zelf ontworpen kast voor een mooie kleurtoets in de overwegend witgrijze ruimte. De douche en wastafel zijn bekleed in marmer. In de badkamer bevindt zich bovendien een sauna die Koenraad zelf ontwierp. De lichte, aardse kleuren hullen de badkamer in een rustig welzijnsgevoel.
 
Om de tuin
Vanuit de woning kijk je uit over de tuin. Die zit ingekapseld tussen oude fabrieksmuren. Tuinarchitect Filip Van Damme slaagde erin de ideeën van Koenraad en Veerle te vertalen in een hedendaags concept. De tuin is noordelijk gelegen. Heel wat zon gaat dus verloren. Van Damme integreerde een terras in gepolierd beton pal in het midden van het gras. Door het vlak op die manier te oriënteren, creëerde hij een soort eiland dat op de belangrijke momenten toch zon aantrekt. Het terras is een vondst. Daar zouden we zelf nooit zijn op gekomen. Het is even simpel als geniaal,’ zwaait Koenraad met lof. Het koppel wilde een tuin die ‘Vlaams’ aanvoelde. De aanleg deden ze zelf. Onderhoudsvriendelijkheid was een belangrijke pijler. Van Damme zorgde voor voldoende bomen als tegenkanting voor de vochtige grond. Knotwilgen passen perfect bij de Vlaamse nuchterheid waar Koenraad en Veerle naar streefden. ‘Het is altijd de bedoeling je ontwerp te laten aansluiten bij de wensen van de opdrachtgever én rekening te houden met de context van de omgeving en het gebouw,’ legt Van Damme uit. ‘De ideeën die mensen hebben, daar proberen wij een draai aan te geven. Hun input en verlangens zijn de essentiële basis voor onze verdere vormgeving. Ik denk dat wij geslaagd zijn in dat opzet. De tuin is tijdloos en toch apart, net zoals de rest van de woning overigens.’
 
De Nylonfabrik is een plaats waar creativiteit in vele vormen verheerlijkt wordt. ‘Mensen zijn geen gemiddelden, ze zijn uniek,’ zegt de website van het architectenkoppel. Kove schept je een wereld die zich spiegelt aan wie je bent, maar op heel eigen manier. Wat veel interieurpuristen graag te kennen geven, maar slechts weinigen ook echt waarmaken.
 
Met dank aan:

www.kove.be
www.boonsg.be
www.proreno.be
www.venduro.be
www.filipvandamme.be
www.lithoss.com

Fotografie: Hendrik Biegs