Nieuwe bestemming voor de Limburgse mijnsites Directiegebouw wordt klassehotel

Category: Editie 89

Nieuwe bestemming voor de Limburgse mijnsites
Directiegebouw wordt klassehotel

Wie vertrouwd is met Maasmechelen en zijn shopping centers, kent misschien ook het indrukwekkende hotel Terhills. Het hotel is de nieuwe stijlvolle bestemming voor de vroegere hoofdgebouwen van de Eisden mijn. Om daartoe te komen, is er heel wat water onder de brug gevloeid. Binnenin was het gebouw bijna volledig gestript, een gevolg van verschillende eigenaars die er hun ding mee wilden doen. Voor Simoni Architecten uit Hasselt betekende dat: met een wit blad beginnen en de vroegere glorie van het gebouw opnieuw oproepen, maar dan in een concept dat volledig aangepast is aan de moderne tijden en noden.
 
Voor Victor Simoni is het project is Eisden een reis naar zijn verleden. “Mijn roots liggen daar, sinds mijn grootvader uit Italië naar België is gekomen. Ik ben in die buurt opgegroeid en dat schept natuurlijk een bijzondere band met het project.”
De renovatie van het hotel past in de opwaardering en herbestemming van de Limburgse mijnsites, een operatie die al lang aan de gang is en momenteel in handen ligt van investeringsmaatschappij LRM.
 
 
Een beetje scheef kan ook
Wie over mijnen spreekt, spreekt ook over mijnzakkingen en dat is in dit verhaal niet anders. Het hele gebouw helt 50 centimer af naar rechts, wat de aandachtige bezoeker kan zien aan de trap bij het binnenkomen.
Victor Simoni: “Dat heb ik natuurlijk wel moeten corrigeren, 50 cm is veel. Nu ligt de vloer dus recht, maar kun je aan de trap merken dat er iets vreemds aan de hand is.” Storen doet het bijzondere effect aan de trap allerminst. Integendeel: het draagt bij tot de authenticiteit van het gebouw, als een soort van eerbetoon aan zijn verleden. Belangrijk om even mee te geven: voor de toegankelijkheid zijn er ook twee liften in het hotel.
 
De binnenkant van het gebouw was zo goed als leeg, wat voor het ontwerp enerzijds ruimte creëerde, maar anderzijds betekende dat de meeste dingen van nul moesten worden opgebouwd.   
Voor de indeling heeft de architect het ritme van de gevel gerespecteerd, door een raampartij nooit over twee kamers te verdelen. Je kunt de kamers van buitenaf gezien dus vrij makkelijk tellen op basis van de raamverdeling. Zestig kamers in totaal zijn er, waarvan vier in het dak. 
 
Aan het park rond het hotel is bij de restauratie erg weinig veranderd. Dat was ook niet nodig, het past in zijn huidige vorm prima bij de uitsraling van het gebouw. “Alleen vooraan hebben we minimaal ingegrepen: we moesten ruimte creëren voor auto’s en een doorgang voorzien van vier meter om in orde te zijn met de brandvoorschriften.”
Variëren en combineren
Victor Simoni: “Het gebouw heeft een bepaalde allure, met al die hoge ruimtes, en ik heb materiaal gezocht dat daarbij past: marmerkorrel, tapijt en veel eik. Zelfs in de branddeuren hebben we die elementen verwerkt, door oude deuren te recupereren. We hebben sierlijsten gekozen met een bepaalde eigenheid, en voor de vloeren tapijt afgewisseld met donker parket. Mijn inspiratie daarvoor was de art deco, een klassieke stijl met toch een heel moderne inslag.” En inderdaad: het tapijt, het vele hout (ook in de handgebeitste meubels), het textielbehang dat hier en daar zorgt voor contrast … De combinatie van materialen ademt zowel tijdloosheid als de grandeur van het verleden. 
 
Dat bewuste omgaan met materialen, typeert Simoni doorheen al zijn projecten. “Je kunt zelfs met vrij beperkte middelen een rijkelijk interieur creëren, door materialen goed te combineren. Voor de badkamers heb ik bijvoorbeeld gekozen voor vrij dunne keramische platen met een marmerstructuur. Dat geeft een gevoel van luxe, zonder dat je per se de duurste materialen gebruikt.
Victor Simoni: “Algemeen is de inrichting architecturaal veeleer dan decoratief. Ik heb veel met volumes gewerkt en ik maak me sterk dat dit gebouw weinig kans loopt om snel gedateerd te lijken.”
 
 
Elegante oplossingen
De indeling van het hotel is vrij traditioneel, met een lobbyruimte en incheckbalie bij het binnenkomen, een trap naar boven, lange gangen en een restaurant op het gelijkvloers. Of toch tijdelijk, tot het nieuwe restaurant, gelegen naast het hotel en ook ontworpen door Simoni Architecten, af zal zijn.
Victor Simoni: “Wat het gebouw typeert, is onder andere de ruimte. Grote ruimtes, hoge plafonds. Met de hoogtes en ramen heb ik dus altijd rekening gehouden. In de gangen heb ik gespeeld met reliëf om de deuren in een bepaalde verhouding te brengen. Aan de randen van de deuren zitten platen van marmerkorrel. Om de hoeken te beschermen tegen bagage etc., maar ook om het visuele effect. En ook hier zie je weer dat donkere hout en het tapijt. Die drie materialen komen telkens terug.”
 
Wat in het oog springt, of beter: net niet in het oog springt, zijn praktische elementen, zoals radiators in de gangen. "Wat ik kon wegstoppen, heb ik weggestopt. De consoles hier en daar in de gangen, zijn radiators die ik aan het zicht heb onttrokken door er sierelementen van te maken.“
Een bijzonder staaltje van vindingrijkheid wat dat betreft, is de trapleuning, die te laag was volgens de hedendaagse veiligheidsnormen. Op de rechte stukken (op de etages zelf dus) moest die leuning worden verhoogd.
Victor Simoni: “Ik heb er presentatiepanelen op gezet, met uitleg over de kunst in het hotel. Zo is de trap verhoogd zonder dat de bezoeker merkt dat het een noodzakelijke ingreep was vanwege de veiligheidsvoorschriften.” De presentatiepanelen staan inderdaad heel natuurlijk en sierlijk, alsof het altijd zo bedoeld was.
 
Alles in het hotel is overdacht en verzorgd, tot de toiletten toe, die even stylish zijn als de rest van het gebouw. De kamers zijn elegant, rijkelijk en tijdloos. In bepaalde kamers worden badkamer en slaapgedeelte van elkaar gescheiden door een glazen wand, waarop een print van de kunst te zien is die in het hele hotel terugkeert. Zo kun je vanuit het slaapgedeelte wel schimmen onderscheiden in de badkamer, maar wordt de privacy gevrijwaard.
 
 
 
Dekunst: een verhaal apart
Voor de kunstwerken aan de muur, is de architect op zoek gegaan naar iets wat past bij de stijl en het verleden van het gebouw. Zo is hij al snel beland bij het fotoboek “Breekbaar verleden”, uitgegeven door LRM. De manier waarop de foto’s in het hotel zijn geïntegreerd kun je gerust uniek noemen.
 
Victor Simoni: “Het is een idee dat ik heb gezien bij een aantal schilders met wie ik regelmatig samenwerk. Ik vond het zo knap gedaan, dat ik hen gevraagd heb voor dit project iets gelijkaardigs uit te werken. Ze zijn vertrokken van oude mijnfoto’s, waar telkens een detail is uitgelicht. Dat beeld werd geprojecteerd op een glasplaat waarop een traagdrogende pasta was gesmeerd.  In de pasta werd de afbeelding uitgegraveerd. Eenmaal uitgehard, werd de afdruk geverfd en op canvas gedrukt.”
Het gaat dus om een soort van etstechniek, die voor alle kamers is toegepast.  Vijf verschillende foto’s zijn in verschillende kleuren afgedrukt en hangen over het hele hotel verspreid. De basisplaten zelf hangen beneden, in de ontvangstruimtes.
Victor Simoni: “Het is een leuke en originele kunstvorm, die bovendien het verhaal van het gebouw in zich draagt.”
 
Interieurbouw Deholi: ‘Anders dan veel andere hotels’
Het spreekt voor zich dat een project als dit niet alleen het werk is van een geïnspireerde architect, maar ook van ervaren aannemers en leveranciers die garant staan voor een juiste en kwalitatieve uitwerking. Hier stond (interieur)bouwbedrijf Deholi uit Houthalen in voor de coördinatie en realisatie van alles wat interieur en binnenafwerking betreft. Hoewel ‘binnenafwerking’ eigenlijk niet de lading dekt. Deholi is, met een uitgebreid team van vakmannen, vooral gespecialiseerd in schrijnwerkerij. Maar dat neemt niet weg dat zij voor een project als dit het volledige pakket voor hun rekening nemen: van zandcementvloer gieten over leidingen leggen tot pleisteren en schilderen.
Als ik vraag wat Deholi bijzonder maakt, antwoordt commercieel directeur Antal Potocan dan ook terecht: “Dat we een project van begin tot eind kunnen verwezenlijken, biedt toch een grote meerwaarde. Van de ruwbouw tot de fijne afwerking kan de klant bij ons terecht. Eén bedrijf dat coördineert, één aanspreekpunt.”
Samen met de architect is Deholi geconfronteerd met de bijzonderheden van het gebouw: de halve meter hoogteverschil, de raampartijen waarmee rekening moest worden gehouden … Het zijn elementen die dit project toch weer anders maakten dan andere.
Antal Potocan: “Maar wat een bedrijf als het onze het meeste voldoening geeft, is natuurlijk dat we op één lijn liggen met de klant en dat we de ideeën en ontwerpen van de architect kunnen realiseren, dankzij ons vakmanschap.”
 
Met dank aan:

Simoni Architecten
www.simoni.be

Deholi 
www.deholi.be